دوستت دارم
| هواهم دراتاق كوچك من نيست دل اماشايداينجابودوشايددرافق فكر رز سرخيست كه دست كودك همسايه او را چيد دلم از ترس ميلرزد ترانه باز ميگويد هزاراز راه مي آيد ولي من باز مي بينم كه شاخه خشك و بي روح است كه كاش اينجا بود باور و مي گفت از همان شاخه كه بي شك غنچه خواهد دادو حتماهم رزي ديگر و چشمانم به دنبال همان كودك كه در اوج شكوه دل براي عشق مي خندد و كاش اين دل همان رز بود وهمراه شكوهش شاد دل من سخت تنگ است اما... كاش اينجا بود باور | |
نمي دانم چه ميخواهم بگويم
زبانم در دهانم باز بسته است
در تنگ قفس بازاست وافسوس
که بال مرغ اوازم شکسته است
سلامی بعد از یه دنیا فاصله بعد از فرسخ ها دلواپسی...
اونقدر دلم واست تنگ شده, اونقدر هوای تو رو کردم که حوصله هیچ چیز و هیچ کس رو ندارم...
می خواستم دیگه برات ننویسم اما...... من به تو وابسته شدم...
نوشتن برای تو, مثل هوائیه که باهاش نفس می کشم...
صحبت برای تو ودر مورد توبا گوشت وخون من عجین شده...
دلم خیلی برات تنگه به اندازه دریای چشمات...
اشک برای ریختن دارم...
نمی دونم چقدر فاصله بین ما مونده...؟
دلم واسه مهربونیات پر می کشه
هر شب چشمامو می بندم به امید اینکه نگاه پر فروغت به خوابای تاریکم روشنی ببخشه
دلم تنگه واسه گرمای وجودت... واسه عطر تنت
دوست دارم به اندازه هر چی شقایق دل تنگه...!
هركس در جاده بي انتهاي زندگي 
براي خود همراه و كمك حالي گزيده است
اما من در ابتداي اين جاده تك و تنها
منتظر شنيدن صداي قدمهايت نشسته ام
تا اين راه را با وجود نازنين تو به
آخر برسانم.
برو بي وفا
مي خواستمت ولي نبودي پيشم حتي بمو ني عاشقت نمي شم
فايده نداره بس كن گريه وزاري نه خودتو مي خام نه يادگاري ها تو
دروغ نگو تقصير اين زمونه است هر دو مون مي دونيم اينا بهونه است
به جونه تو. نباشي اصله حاله زندگي بي تو پره عشق و حاله حاله
من و تو
باسه دردسر عشقي.با يه دريا پر از اميد
هرمتنجابتت رو ميشه تا خود خدا ديد
با يه دريا پر از احساس منم اون هميشه با تو
گرمي قلبمودستام پيشكش تنهاييه تو
من وتو جرآت مرگيم توي لحظه هاي اخر
ميشه تا مرز تنه عشق برسيم مثل يه مادر
من وتو فرصت پرواز زهمه پرندهاييم
واسه تا ابد رهاييم ما دوباره اشناييم
مي دونه كه ما اسيريم تا كه هم صدا نخونيم
غربت ترانه ها رو توي اين قفس مي خونيم
اگه تا سپيده صبح مثل فصل اقاقي مي تونيم
ما هم مثل اين عشق بشكنيم غرور ياقي
